اردیبهشت

 از دوستان گذری خداحافظی می کنم و از دوستان دیگر  دعوت که به این نشانی سری بزنند. شاید آنجا فرفت کنم تا متنی .. کلامی.. . خوشحالم می کنید:

اینجا

اگر گفتی آن شب که به یادت نبودم ،کجا بودم ؟ رفتیم برای نوشیدن چای و تیارقلیان ، از درکه روان شدیم به پایین . به قصد خوردن شام . کبابی در وسطهای شهر که هنوز مزه ی کباب  بدهد ! اما سر از ری در آوردیم . جایی برای پارک اتوموبیل در آن شلوغی که راحت پیدا شد . وبعد ، گنبد ، حرم ، زیارتنامه ، یاد ، دعا ،بغض ، اشک . چه کسی ما را تا اینجا آورد؟چه شد که زایر شدیم؟

دیشب خواب هزار پریچه ی گمشده را دیدم که شاد بودند از دوباره دیدن من . پریچه های دوست داشتنی من.

با بغض نگاهم میکردند و میگفتند «تو راه گم کرده بودی وما از پس هفت دریا خون وهفت صحرا آتش،بازت یافتیم.دیگراز این همه چرا سخن نگو تا به چراغان دلهامان برسیم.خدا را ! دیگر راهت را و ما را به خاطره ها نسپار وبه بیراهه نزن.»

گفتند که از سلاله ی باران و  بنفشه اند. گفتند حیف است که مرا بیهوده در هیاهوی این همه ،  گم کنند.

پریچه هایم خواستند گریه سر دهند که دلم نگذاشت .باشد .قول میدهم .این بار دیگر قول میدهم .به جان خودتان که تنهاتان نمی گذارم .هفت کفش آهنی،هفت عصای فولادی ،هفت دانه گندم و هفت آرزوی بزرگ .راستی شما سه نخ سیگار ندارید؟ از پاکت دیشب من چهار تا بیشتر نمانده .

هرچه باداباد زدم و نوشتم .ترس از ابراز آنچه اگر گفته شود لوث شود شاید.

آنچه بمیردهم درکارش نیست!

به گمانم دعای مادرم گرفته باران هنوز بند نیامده . باز دلم پرسه می خواهد . خیابان به همچشمی چشمان من خیس خیس است ! باران که می زند از همیشه شادترم. باران که می زند انگار نه که دردی.. باران که می زند  فاتحه ای برای سهراب بخوان!

به دوستانی که لطف کردند سپاس و سلام می فرستم. خیر! متولد اردیبهشت ماه نیستم  نخست نام بسیار زیبایی است و نیز خودتان دیده اید در این ماه هوا وطبیعت چه می کنند با آدم!

خواستم تا هر از چند گاهی جشن ها و آیین های ایرانی را معرفی کنم. از همه ی دوستان خواهشمندم یاریم کنند و معلومات خود را درباره ی آیین های ملی میهنی مذهبی و حتی قومی و محلی ارسال نمایند. آنچه در پی می آید برگرفته از پایگاه پژوهشی آریابوم است. از ایشان سپاسگزارم.

معجز بودنت مرا با خود میبرد . چه جای خوبی! چه لذتی! ریه هایم را پر از هوای سادگی میکنم و حروف قشنگی را در ذهنم می چرخانم. حتی دیگر نمی خواهم با آنها کلمه ای بسازم یا کلامی. همین طور خوب است. شلخته وپرت وپلا. مهم این است که حالابه درک تو رسیده ام.

دوستان درود!

امروز نخستین برگ از وبلاگ اردیبهشت فراروی شماست. با عنایات دانای بزرگ همه شیفتگان فرهنگ و ادب این سرزمین را فرا می خوانم به یاری. اندیشه های شما را به نظم و نثر و پیکره ( عکس ) پذیرا و چشم به راهم.

                                                                             سپاسگزارم

                                                                           بهنام درخشان

باید آنان را

                 عاشقانه تر فرا خوانیم.

آنانی که نمیدانند

                        از چه این گونه گمراهند.

دیوان از کیش دروغین خود سخن میگویند

و آنان

ساده دلان بی دست و دانشند.

                                                دفتر زرتشت و ترانه های شادمانی (سید علی صالحی)